ปัญญาย่อมไม่มีในบุคคลที่ไร้ซึ่ง..ฌาน

ปัญญาย่อมไม่มีในบุคคลที่ไร้ซึ่ง..ฌาน

ฌาน..ภาวะแห่งการเพ่งพินิจในธรรม ที่มีการเพ่งทั้งในสิ่งที่ดีงามที่เรากำหนดขึ้นมาเอง เช่น ลมหายใจ หรือเพ่งรูปต่างๆจนจิตเกิดแนบแน่นกับสิ่งที่เพ่งพินิจจนเกิดความสงบ ด้วยจิตทิ้งความสนใจและใส่ใจต่อสิ่งรอบข้างที่มีมากมายและเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลาทำให้จิตวิ่งวุ่นไปมาเป็นเหตุให้กล่าวอาการที่จิตวิ่งวุ่นนั้นว่า..ความไม่สงบ เมื่อจิตเกิดเพ่งและแนบแน่นกับสิ่งเดียวไม่วิ่งวุ่นจึงทำให้จิตเกิดความสงบขึ้นมาได้ จิตที่มีคุณสมบัติในการรู้ การเห็น ที่เกิดขึ้นมาจากการฝึกให้อยู่กับที่จนเคยชิน จากเดิมที่มักวิ่งไปรู้ไปเห็นไปทั่วเลยทำให้ไม่เกิดปัญญาเพราะไปรู้ไปเห็นในสิ่งนั้นๆอย่างฉาบฉวยจึงไม่รู้ที่มาและความเป็นมาของสิ่งนั้น….ภาวะที่เพ่งพินิจที่สองเพื่อมาเรียนรู้ในชีวิตจึงเอาจิตมาเพ่งพินิจในอาการในความรู้สึกต่างๆที่เรียกว่า อารมณ์ เมื่อจิตเกิดการเพ่งจ้องต่อสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างไม่คลอนแคลนและเนื่องๆจิตจะเกิดการเรียนรู้ในสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นได้ว่ามีเหตุการเกิดอย่างไร แล้วเกิดแล้วเป็นเช่นไร เกี่ยวให้เป็นสุขและทุกข์อย่างไร…เป็นเหตุให้เกิดปัญญาขึ้นมาได้ด้วยประการฉะนี้ และจุดที่สำคัญจากการเกิด..ฌาน นั้นเป็นภาวะที่..ผู้รู้ ได้เบ่งบานและปรากฏตัวขึ้นทำให้จิตผู้รู้เด่นดวงและก็สามารถนำมาเพ่งพินิจธรรมได้นั้นเอง.(ป้าพุทธะ)